Depo-Medrol (Methylprednisolone, Metyloprednizolon) preparaty: - cena, dawkowanie, wskazania leku - LEKInfo24.pl
Zatrzymaj się w LEKInfo24.pl Sprawdzaj wskazania, przeciwwskazania, dawkowanie Zaloguj się/Załóż bezpłatne konto
Dodaj do mojego indeksu leków »

Depo-Medrol (Methylprednisolone, Metyloprednizolon) preparaty:

Nazwa handlowa Postać Dawka Opakowanie 75+ Odpłatność Opłata pacjenta (zł) Cena 100% (zł) Wskazania refundacyjne Opis leku
Depo-Medrol (Rp) zawiesina do wstrzykiwań 40 mg/ml 1 fiolka 1 ml 75+: n.d. Odpłatność: 50% Opłata pacjenta (zł): 7,39 Cena 100% (zł): 14,77 Wskazania refundacyjneOpis leku Dawkowanie
Zamknij opis

Depo-Medrol: zawiesina do wstrzykiwań (40 mg/ml) 1 fiolka 1 ml

Pfizer Europe MA EEIG
Opis produktu stanowi wyciąg z ChPL i jest z nią zgodny w zakresie informacji w nim zawartych.

Glikokortykosteroid do stosowania ogólnego o silnym działaniu przeciwzapalnym.

SKŁAD
1 fiolka zawiera 40 mg metyloprednizolonu w postaci octanu.

WSKAZANIA
Glikokortykosteroidy powinny być traktowane jedynie jako terapia objawowa, oprócz przypadków zaburzeń endokrynologicznych, kiedy są stosowane jako leczenie substytucyjne.
Podanie domięśniowe
W przypadku, kiedy leczenie doustne nie może być zastosowane, preparat podawany domięśniowo stosuje się w wymienionych poniżej wskazaniach.
Zaburzenia endokrynologiczne
Pierwotna lub wtórna niedoczynność kory nadnerczy (hydrokortyzon lub kortyzon są lekami z wyboru; w razie konieczności syntetyczne analogi mogą być stosowane jednocześnie z mineralokortykosteroidami; u niemowląt i dzieci uzupełniające podawanie minerałokortykosteroidów jest szczególnie istotne).
Ostra niedoczynność kory nadnerczy (hydrokortyzon lub kortyzon są lekami z wyboru; leczenie uzupełniające mineralokortykosteroidami może być konieczne, szczególnie w przypadku stosowania syntetycznych analogów).
Wrodzony przerost nadnerczy.
Nieropne zapalenia tarczycy.
Hiperkalcemia w przebiegu choroby nowotworowej.
Choroby reumatyczne
Leczenie wspomagające do krótkotrwałego stosowania (w czasie epizodu zaostrzenia lub pogorszenia stanu zdrowia) w przebiegu:
- pourazowej choroby zwyrodnieniowej stawów;
- zapalenia błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów;
- reumatoidalnego zapalenia stawów, w tym młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów (w niektórych przypadkach może być wymagane podawanie małych dawek jako leczenie podtrzymujące);
- ostrego i podostrego zapalenia kaletki maziowej;
- zapalenia nadkłykcia;
- ostrego nieswoistego zapalenia pochewki ścięgna;
- ostrego dnawego zapalenia stawów;
- łuszczycowego zapalenia stawów;
- zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa.
Układowe choroby tkanki łącznej
W okresie zaostrzenia lub jako leczenie podtrzymujące w przebiegu: tocznia rumieniowatego układowego; układowego zapalenia wielomięśniowego i zapalenia skórno-mięśniowego; ostrego reumatycznego zapalenia mięśnia sercowego.
Choroby dermatologiczne
Pęcherzyca, ciężka odmiana rumienia wielopostaciowego (zespół Stevens-Johnsona), złuszczające zapalenie skóry, ziarniniak grzybiasty, pęcherzowe opryszczkowate zapalenie skóry, ciężka postać łojotokowego zapalenia skóry, ciężka postać łuszczycy.
Choroby alergiczne
Leczenie ciężkich lub uniemożliwiających normalne funkcjonowanie chorób alergicznych, w przypadku kiedy tradycyjne metody leczenia są nieskuteczne: astma oskrzelowa, wyprysk kontaktowy, atopowe zapalenie skóry, choroba posurowicza, sezonowy lub całoroczny alergiczny nieżyt nosa, reakcja nadwrażliwości na leki, reakcje pokrzywkowe po transfuzji, ostry nietowarzyszący infekcji obrzęk krtani (lekiem pierwszego wyboru jest adrenalina).
Choroby oczu
Ostre i przewlekłe procesy alergiczne i zapalne obejmujące oko i jego przydatki, takie jak: półpasiec oczny, zapalenie tęczówki, zapalenie tęczówki i ciała rzęskowego, zapalenie naczyniówki i siatkówki, rozlane zapalenie błony naczyniowej tylnego odcinka oka, zapalenie nerwu wzrokowego, reakcja nadwrażliwości na leki, zapalenie w obrębie odcinka przedniego oka, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczne brzeżne owrzodzenia rogówki, zapalenie rogówki.
Choroby przewodu pokarmowego
Wspomagające w ostrej fazie choroby w przebiegu: wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (leczenie układowe), choroby Crohna (leczenie układowe).
Choroby układu oddechowego
Objawowa sarkoidoza płuc, beryloza (pylica berylowa), piorunująca lub rozsiana gruźlica płuc (jednocześnie z odpowiednim chemioterapeutycznym leczeniem przeciwgruźliczym), zespół Loefflera niepoddąjący się leczeniu innymi produktami leczniczymi, zachłystowe zapalenie płuc.
Choroby krwi
Wtórna małopłytkowość u dorosłych, nabyta (autoimmunologiczna) niedokrwistość hemolityczna, niedobór erytroblastów w szpiku (erytroblastopenia), wrodzona niedokrwistość hipoplastyczna.
Choroby nowotworowe
Leczenie paliatywne: białaczki i chłoniaków u dorosłych; ostrej białaczki u dzieci.
Obrzęki
W celu wywołania diurezy albo remisji proteinurii w zespole nerczycowym: bez mocznicy, idiopatycznym, w przebiegu tocznia rumieniowatego.
Układ nerwowy
Zaostrzenie w przebiegu stwardnienia rozsianego.
Inne
Gruźlicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych przy obecności bloku podpajęczynówkowego lub w sytuacji zagrożenia blokiem podpajęczynowkowym z odpowiednim leczeniem przeciwgruźliczym.
Włośnica z zajęciem układu nerwowego lub mięśnia sercowego.
Podanie dostawowe, podanie do kaletki maziowej, podanie okołostawowe
Preparat jest wskazany do krótkotrwałego podawania, jako terapia uzupełniająca w:
- zapaleniu błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów;
- reumatoidalnym zapaleniu stawów;
- pourazowej chorobie zwyrodnieniowej stawów;
- ostrym i podostrym zapaleniu kaletki maziowej;
- zapaleniu nadkłykcia;
- ostrym nieswoistym zapaleniu pochewki ścięgna;
- ostrym dnawym zapaleniu stawów.
Podanie na zmianę chorobową
Preparat jest wskazany do iniekcji bezpośrednio do zmian chorobowych w następujących stanach:
- keloidy;
- ograniczone miejscowo, przerostowe, nacieknięte, zapalne zmiany w przebiegu: liszaja płaskiego, łuszczycy plackowatej, ziarniniaka obrączkowatego, przewlekłego liszaja prostego (ograniczonego neurodermitu);
- toczeń rumieniowaty krążkowy (ogniskowy);
- łysienie plackowate;
- obumieranie tłuszczowate skóry.
Preparat może mieć również zastosowanie w leczeniu guzów torbielowatych, zapaleń rozcięgien lub zapaleń ścięgien (ganglionów).
Podanie doodbytnicze
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego. 

DAWKOWANIE
Podanie domięśniowe
Dawkowanie preparatu podawanego domięśniowo zależy od ciężkości leczonego schorzenia. Gdy pożądane jest długotrwałe działanie, tygodniową dawkę oblicza się poprzez pomnożenie doustnej dawki dobowej przez 7 i podaje się ją w postaci pojedynczego wstrzyknięcia. Dawkowanie musi być dostosowane indywidualnie do ciężkości choroby i reakcji pacjenta na leczenie. Zasadniczo okres leczenia powinien być jak najkrótszy. Konieczne jest pozostawanie pacjenta pod obserwacją lekarską. U niemowląt i dzieci należy zmniejszyć zalecane dawki, jednak dawkowanie powinno raczej zależeć od ciężkości choroby niż od przeliczenia z dokładnym uwzględnieniem wieku lub masy ciała. Terapia hormonalna stanowi uzupełnienie leczenia konwencjonalnego, ale go nie zastępuje. Po podawaniu preparatu przez więcej niż kilka dni zmniejszenie dawki i (lub) odstawienie preparatu powinno przebiegać stopniowo W przypadku decyzji o zakończeniu przewlekłego leczenia konieczny jest ścisły nadzór lekarski. Podstawowymi czynnikami, na podstawie których należy ustalać dawkowanie, są ciężkość choroby, rokowania i oczekiwany czas trwania choroby, a także reakcja pacjenta na preparat. Jeżeli podczas przewlekłego schorzenia rozpocznie się okres samoistnej remisji, leczenie należy przerwać. W trakcie leczenia przewlekłego należy regularnie wykonywać rutynowe badania dodatkowe, takie jak badanie ogólne moczu, oznaczenie stężenia glukozy we krwi 2 godzin po posiłku, pomiar ciśnienia tętniczego i masy ciała oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Pożądane jest wykonanie przeglądowego badania radiologicznego górnego odcinka przewodu pokarmowego u pacjentów z chorobą wrzodową w wywiadzie lub z nasilonymi objawami dyspeptycznymi. U pacjentów z zespołem nadnerczowo-płciowym może wystarczyć podanie pojedynczego wstrzyknięcia domięśniowego 40 mg preparatu co 2 tygodnie. W leczeniu podtrzymującym u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów tygodniowa dawka domięśniowa waha się od 40 do 120 mg. U pacjentów ze zmianami skórnymi, które ustępują pod wpływem ogólnego podawania kortykosteroidów, zazwyczaj stosuje się od 40 do 120 mg octanu metyloprednizolonu podawanego domięśniowo w czasie od 1 do 4 tygodni. U pacjentów z ostrym, ciężkim zapaleniem skóry wywołanym przez sumaka jadowitego złagodzenie objawów można uzyskać w czasie od 8 do 12 godzin po podaniu domięśniowym pojedynczej dawki od 80 do 120 mg. W leczeniu przewlekłego kontaktowego zapalenia skóry może być niezbędne wielokrotne wykonanie wstrzyknięć w odstępach od 5 do 10 dni. W leczeniu łojotokowego zapalenia skóry do opanowania tego stanu może być konieczne zastosowanie tygodniowej dawki 80 mg. U pacjentów chorych na astmę, po podaniu domięśniowym od 80 do 120 mg można uzyskać zmniejszenie objawów w czasie od 6 do 48 godzin. Działanie preparatu może się utrzymywać w okresie od kilku dni do 2 tygodni. Również u pacjentów z alergicznym nieżytem nosa (katarem siennym) można uzyskać zmniejszenie objawów zapalenia błony śluzowej nosa w czasie 6 godzin od podania dawki domięśniowej od 80 do 120 mg, przy czym działanie preparatu utrzymuje się od kilku dni do 3 tygodni. Jeżeli z leczonym stanem wiążą się objawy stresu, dawkowanie zawiesiny należy zwiększyć. Jeżeli konieczne jest szybkie uzyskanie działania hormonalnego o maksymalnym natężeniu, wskazane jest podanie dożylne wysoce rozpuszczalnej soli sodowej bursztynianu metyloprednizolonu.
Podanie miejscowe
Reumatoidalne zapalenie stawów i choroba zwyrodnieniowa stawów
Wielkość dawki do podania dostawowego zależy od wielkości stawu i ciężkości leczonego stanu u danego pacjenta. W przypadkach schorzeń przewlekłych wstrzyknięcia można powtarzać w odstępach od 1 do 5 lub więcej tygodni, zależnie od stopnia zmniejszenia objawów uzyskanego dzięki podaniu pierwszego wstrzyknięcia. Duże stawy (stawy kolanowe, stawy skokowe, stawy barkowe): dawka od 20 do 80 mg. Średnie stawy (stawy łokciowe, nadgarstki): dawka od 10 do 40 mg. Małe stawy (stawy śródręczno-paliczkowe, stawy międzypaliczkowe, stawy mostkowo-obojczykowe, stawy barkowo-obojczykowe): dawka od 4 do 10 mg. Aby uzyskać optymalne działanie przeciwzapalne, wstrzyknięcie należy wykonać do przestrzeni maziowkowej. Można rozważyć zastosowanie znieczulenia nasiękowego prokainą. Po wykonaniu wstrzyknięcia należy kilka razy łagodnie poruszyć stawem, co pomaga w wymieszaniu zawiesiny z płynem stawowym. Właściwymi miejscami wykonywania wstrzyknięć dostawowych są stawy kolanowe, skokowe, nadgarstkowe, łokciowe, barkowe, paliczkowe i biodrowe. Stawy niedostępne anatomicznie, takie jak stawy kręgosłupa i stawy krzyżowo-biodrowe, w których brak jest przestrzeni maziówkowej nie są odpowiednim miejscem do wykonania wstrzyknięcia. Wstrzyknięcia do otaczających tkanek są mało skuteczne lub nieskuteczne. Leczenie miejscowe nie wpływa na podstawowy proces chorobowy, w związku z czym zawsze, gdy jest to możliwe, należy je uzupełnić fizykoterapią i korekcją ortopedyczną. Po dostawowym podaniu kortykosteroidu należy zwracać uwagę, aby nie przeciążać stawów, w których uzyskano zmniejszenie dolegliwości. Zaniedbanie może doprowadzić do pogorszenia funkcji stawu w stopniu przewyższającym korzyść osiągniętą dzięki leczeniu steroidem. Nie należy wykonywać wstrzyknięć do niestabilnych stawów. Powtarzane wstrzyknięcia dostawowe mogą w niektórych przypadkach prowadzić do niestabilności stawu. W wybranych przypadkach wskazana jest kontrola radiologiczna umożliwiająca wykrycie narastającego uszkodzenia stawu.
Zapalenie kaletki maziowej
Należy starannie oczyścić obszar wokół miejsca wstrzyknięcia i podać do miejsca wstrzyknięcia 1% roztwór chlorowodorku prokainy, tworząc pęcherzyk z płynem. Do kaletki stawowej wprowadza się jałową igłę o rozmiarze od 20 do 24 założoną na suchą strzykawkę, po czym aspiruje się płyn. Igłę należy pozostawić w miejscu a strzykawkę wymienić na kolejną, zawierającą pożądaną dawkę preparatu. Po wykonaniu zastrzyku należy wyjąć igłę i nałożyć niewielki opatrunek.
Pozostałe stany: ganglion, zapalenie ścięgna, zapalenie nadkłykcia
W leczeniu takich stanów, jak zapalenie ścięgna lub zapalenie pochewki ścięgna, należy uważać, aby wprowadzić zawiesinę do pochewki ścięgna, a nie do samej jego tkanki. W przypadku leczenia zapalenia nadkłykcia, należy ostrożnie wyznaczyć granice obszaru największej bolesności i wstrzyknąć zawiesinę do tej okolicy. W przypadku ganglionów pochewek ścięgna zawiesinę należy wstrzyknąć bezpośrednio do torbieli. W wielu przypadkach pojedyncze wstrzyknięcie preparatu znacznie zmniejsza wielkość torbieli stawowej, a nawet może spowodować jej zniknięcie. Zależnie od ciężkości leczonego stanu, podawane dawki mogą wynosić od 4 do 30 mg. W leczeniu stanów nawracających lub przewlekłych konieczne może być powtórne wykonanie wstrzyknięcia.
Wstrzyknięcia w celu uzyskania działania miejscowego w leczeniu schorzeń skórnych
Po rozległym oczyszczeniu skóry właściwym preparatem antyseptycznym, takim jak 70% alkohol, do zmiany wstrzykuje się od 20 do 60 mg preparatu. W przypadku większych zmian może być konieczne podanie dawek od 20 do 40 mg podzielonych na kilka kolejnych wstrzyknięć miejscowych. Należy unikać wstrzykiwania ilości, które mogą spowodować zmianę barwy skóry, ponieważ po ich podaniu może powstać niewielkie ognisko martwicy. Na ogół preparat podaje się w 1 do 4 wstrzyknięć. Długość okresów pomiędzy wstrzyknięciami zależy od rodzaju zmiany oraz od czasu trwania poprawy uzyskanej po pierwszym wstrzyknięciu.
Podanie we wlewie doodbytniczym
Wykazano, że podawanie preparatu w dawkach od 40 do 120 mg w postaci wlewek doodbytniczych lub ciągłego wlewu doodbytniczego, od 3 do 7 razy tygodniowo przez okres co najmniej 2 tygodni, stanowi leczenie uzupełniające w terapii niektórych pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. U wielu pacjentów udaje się opanować objawy po podaniu 40 mg preparatu w objętości od 30 do 300 ml wody. Należy zastosować również inne uznane środki terapeutyczne.

PRZECIWWSKAZANIA
Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Podanie dooponowe (dokanałowe). Podanie dożylne. Podanie do nosa i do gałki ocznej, a także do innych miejsc, takich jak: skóra pokrywająca czaszkę, jama ustno-gardłowa, zwój klinowo-podniebienny. Uogólnione zakażenia grzybicze.

CIĄŻA I KARMIENIE PIERSIĄ
Stosowanie preparatu u kobiet ciężarnych, karmiących piersią lub w wieku rozrodczym, wymaga uprzedniego rozważenia stosunku korzyści z leczenia do potencjalnego ryzyka dla matki, zarodka lub płodu. Glikokortykosteroidy można stosować podczas ciąży jedynie w przypadku bezwzględnej konieczności.

DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE
Podanie domięśniowe
Mogą wystąpić: retencja sodu, zatrzymanie płynów, zastoinowa niewydolność serca u podatnych pacjentów, utrata potasu, alkaloza hipokaliemiczna, nadciśnienie tętnicze; osłabienie mięśniowe, miopatia steroidowa, osteoporoza, kompresyjne złamania kręgów, martwica aseptyczna, złamania patologiczne, zerwanie ścięgna (zwłaszcza ścięgna Achillesa); wrzód żołądka z możliwą perforacją i krwotokiem, krwotok z żołądka, zapalenie trzustki, zapalenie przełyku, perforacja jelita, może dojść do przemijającego i umiarkowanego wzrostu aktywności AlAT, AspAT i fosfatazy zasadowej (nie wiąże się to jednak z żadnymi objawami klinicznymi); utrudnione gojenie się ran, cienka i delikatna skóra, wybroczyny i wylewy krwawe; zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego, objawy guza rzekomego mózgu, drgawki, zawroty głowy; zaburzenia psychiczne od euforii, bezsenności, wahań nastroju, zmian osobowości i ciężkiej depresji do wyraźnych objawów psychotycznych; nieregularne miesiączkowanie, rozwinięcie się zespołu Cushinga, zahamowanie wzrostu u dzieci, zahamowanie osi przysadkowo-nadnerczowej, zmniejszenie tolerancji węglowodanów, przejście cukrzycy utajonej w postać objawową, zwiększenie zapotrzebowania na insulinę i doustne leki przeciwcukrzycowe u osób chorych na cukrzycę; długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów może prowadzić do rozwoju zaćmy tylnej podtorebkowej, jaskry z możliwym uszkodzeniem nerwów wzrokowych i może sprzyjać rozwojowi zakażeń wtórnych wywoływanych przez grzyby lub wirusy, podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, wytrzeszcz; ujemny bilans azotowy w wyniku katabolizmu białek; maskowanie zakażeń, uaktywnienie zakażeń utajonych, zakażenia oportunistyczne, reakcje nadwrażliwości łącznie ze wstrząsem anafilaktycznym; może dochodzić do zahamowania reakcji w testach skórnych.
Podanie miejscowe
Miejscowe wstrzyknięcie preparatu może wywołać zanik skóry i tkanki podskórnej. Chociaż kryształy kortykosteroidów w skórze właściwej hamują reakcje zapalne, ich obecność może spowodować rozkład elementów komórkowych i zmiany fizykochemiczne substancji podstawowej tkanki łącznej. Powstałe w ten sposób, rzadko spotykane zmiany skóry i (lub) tkanki podskórnej mogą powodować tworzenie się zagłębień skóry w miejscu wstrzyknięcia preparatu.
Dodatkowe działania niepożądane obserwowane podczas stosowania kortykosteroidów do terapii drogą pozajelitową
Rzadko przypadki utraty wzroku związane z podaniem leku do zmiany chorobowej w obrębie twarzy i głowy; reakcje anafilaktyczne lub uczuleniowe; hiperpigmentacja lub hipopigmentacja; zanik skóry i tkanki podskórnej; jałowy ropień; rumień w miejscu wstrzyknięcia po podaniu domaziówkowym; osteoartropatia Charcota; zakażenia w miejscu wstrzyknięcia związane z brakiem zachowania jałowości przy podaniu preparatu.

UWAGI
Mimo że zaburzenia widzenia należą do rzadkich działań niepożądanych, pacjenci prowadzący pojazdy i obsługujący urządzania mechaniczne w ruchu powinni być poinformowani o możliwości ich wystąpienia.

ZGŁASZANIE DZIAŁAŃ NIEPOŻĄDANYCH

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem:

Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C
02-222 Warszawa
Tel.: +48 22 49 21 301
Faks: +48 22 49 21 309
e-mail: ndl@urpl.gov.pl

Formularz do zgłaszania działań niepożądanych można pobrać ze strony:
http://dn.urpl.gov.pl/dn-zgloszenia-dzialan-niepozadanych